Ozgur Olmak

Bir gun durup dururken dusundum, yasamimin sonuna gelmis oldugumu ogrensem nasil hissederdim diye, neler derdim aileme, arkadaslarima? Yarim kalan islerim hakkinda neler dusunurdum? Birden bunu dramatik bir olay olarak gormenin hic de bu zamana kadar biriktiregeldigim dusuncelere uymadigini fark ettim. Sonra kendime ideal bir his buldum, o an olmek hic de dramatik gorunmedi. Etrafimdaki herkes, gozume rolunden arinmis gorundu. sahneden inmis oyuncular karakterleri arkada birakip birbirleriyle nasil vedalasirlarsa, tum yakinlarimla oylece vedalasirdim dedim. Her sey harikaydi tesekkurler, guzeldi, birkac sey ters gitti ama kismet, keyif aldim vs… Herkesin uzerine ayni sogukkanlilik ve hafiflik inerdi el skisimdan…

Insan, artik kalksam iyi olacak, tesekkurler her sey icin deyip, gulumseyerek ayrilir gibi ayrilamaz mi dunyadan? Her ne sebeple ayriliyor olursa olsun, zengin kalkisi yapar gibi, hatta belki “kismetse gene geliriz”, der gibi…

Olumden degil, tam da tersi olan seyden, ozgur olmaktan bahsediyorum. Yasamini her dakika tum hesabini gormus bir sekilde, iki dakikada tabagini birakip kalkmaya hazir bir misafir gibi, yasamin kendisine dahi bagimli olmadan yasamaktan…

Belki olmeden once olme’nin tanimi boyle bir seydir; her an hesabini kapatmis, dunyaya olan butun tutkunlugunu bir kenara atabilmis yasayabilmektir. O zaman insan yasamini, dunyada olmanin otesinde bir yere vardirir ve ozgur bir adamin kaderini ustlenir.

O zaman olmak ya da olmamanin otesinde bir meselenin pesine duser insan: Ozgur olmak ve oyle yasamak.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s